My-dear-Story

The Last Dream : บทนำ

posted on 28 Apr 2006 15:08 by serena  in My-dear-Story

ไฟ... กำลังเผาไหม้สรรพสิ่งต่าง ๆ ที่ขวางหน้าอย่างไม่ปราณี เปลวเพลิงมรณะกำลังลุกลามไปทั่วอาณาบริเวณ คนชราและเด็ก ๆ ต่างอพยพออกนอกเมืองด้วยความช่วยเหลือของอาสาสมัครนับสิบซึ่ง นั่นก็คือชาวเมืองที่ยังสามารถยืนหยัดต่อสู้ได้อยู่ ซึ่งมีทั้งชายฉกรรจ์และเหล่าสตรีที่มีจิตใจกล้าหาญ

เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วทุกทิศทาง แต่ทว่ายังมีบุรุษผู้หนึ่งที่จ้องมองความวิบัติของเมืองเกิดอย่างเศร้าหมอง ดวงตาสีอำพันของเขาเต็มด้วยความปวดร้าวที่ตนไม่สามารถยับยั้งหรือมีส่วนช่วยเหลือผู้คนจากมหันตภัยนี้ได้แม้แต่น้อย

เสียงฝีเท้าของอีกบุคคลหนึ่งทำลายความเงียบสงบในห้องลง ชายชราในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ไร้ตำหนิใด ๆ เดินเข้ามาด้วยความร้อนรนใจ เมื่อร่างของเขาพ้นจากความมืดจึงสังเกตุเห็นถึงผ้าคลุมไหล่ซ้ายสีเงินที่มีประกายระยิบระยับ ตัวผ้าพลิ้วไหวอย่างอ่อนช้อยเละนุ่มนวลดุจสายน้ำ เขาหยุดอยู่ที่เก้าอี้ตัวสุดท้ายของห้องประชุม

ท่านมีธุระอันใดกับข้าหรือท่านเวลเรอร์ ถึงมาหาข้าในยามรัตติกาลเช่นนี้ ชายคนแรกที่อยู่ในห้องเอ่ยถามผู้สูงวัยกว่าด้วยท่าทีอันสงบ ร่างกายสูงสง่า ผมสีน้ำตาลเข้มที่ถูกหวีให้เป็นระเบียบ เข้ากันกับนัยน์ตาสีอัมพันที่น่าเกรงขาม

ชายชราที่ขนานนามว่าเวลเรอร์ค้อมตัวลงเล็กน้อยแล้วจึงมองบุรุษผู้คุมชะตากรรมของเมืองด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว ก่อนที่จะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าและกระวนกระวาย

ข้ามาเพื่อขอร้องท่าน ท่านแกลเดอร์ลิน เพียงท่านสั่งการ ข้าสามารถสั่งให้ทหารนับพันออกไปยังดินแดนเอโบไนล์เพื่ออัญเชิญจิตแห่งเทพมาได้ เขาถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เหตุใดท่านจึงปล่อยให้ภัยพิบัติคุกคามเมืองซีเรลเวียร์อยู่เช่นนี้ ก่อนที่เขาจะพูดต่อ แกลเดอร์ลินได้ยกมือขึ้นเพื่อปรามไว้

เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งอย่างอ่อนล้า ก่อนที่จะเริ่มกล่าวด้วยสุรเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจ แต่ยังคงความอ่อนโยนและนอบน้อม

ข้ามั่นใจในสิ่งที่ทำ ท่านอย่าได้ห่วง ถึงแม้ว่าท่านจะส่งคนไปมากเท่าใดก็ตาม หากจิตแห่งเทพปฏิเสธหรือไม่ยอมรับคนเหล่านั้น ท่านก็จะเสียแรงเปล่า

เวลเรอร์เงยหน้าขึ้นมองบุรุษรุ่นหลานอย่างไม่เชื่อสายตา พลางคิดอยู่ในใจ

นายท่าน ท่านมองคนไม่ผิด เขาเก่งขึ้นมากจริง ๆ ด้วย เมื่อเขาเติบใหญ่ เขาจะมีคุณสมบัติของผู้นำ ข้ามองเจ้าผิดไปจริง ๆ เด็กไม่เอาไหนในตอนนั้น เด็กเมื่อวานซืนที่มัวแต่วิ่งเล่นไปทั่ววังหลวง บัดนี้กลับมาเป็นผู้นำอย่างเต็มตัวแล้ว ชายชราคิดไปถึงความหลังครั้งที่เห็นบุรุษข้างหน้าเป็นคนแรก แต่ก็ต้องสลัดควสามคิดออกไปเมื่อคำนึงถึงหน้าที่

แล้วท่านจะตัดสินใจเยี่ยงไร

ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ จนแกลเดอร์ลินชายตามองไปยังปราการสีขาวสีนวลตาที่ตั้งอย่างสูงตระหง่านอยู่กลางเมือง ซึ่งมีม่านเวทสีฟ้าปกคลุมเพื่อป้องกันภัยอันตรายจากภายนอก มีเพียงเขาเท่านั้นในตอนนี้ที่รู้ว่า มีสิ่งใดหลับใหลอยู่ภายใน

แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในความเงียบสงัดได้ไม่นาแต่เวลเรอร์กลับรู้สึกเหมือนเวลานั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนในที่สุด

เพื่อเมืองซีเรลเวียร์ แม้ข้ามิอาจทำอะไรได้เลย แต่สิ่งที่ข้าทำได้ตอนนี้คือรอคอยวันที่ท่านหญิงฟื้นจากนิทรา คือเรื่องมันยาวน่ะ ไว้ข้าจะเล่าให้ท่านฟังทีหลัง แต่หน้าที่ของท่านในตอนนี้ เขาหันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากับผู้เฒ่าเวลเรอร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง

สั่งการนักเวททั้งหลาย ให้ปลุกวิญญาณของผู้ปกป้องทั้งสามให้ฟื้นคืนชีพ เพื่อรอวันจันทราดับมืด วันนั้น จะเป็นวันที่ความหวังสุดท้ายของเราฟื้นขึ้นมา