Welcome To Serena World... Bleach Lover (Cosplay Mode)

ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องไปทั่วเอเดน และใต้ดวงดาวที่ทอแสงเรืองรองบนท้องฟ้าสีน้ำเงินยามราตรี ยังมีหญิงสาวอยู่คนหนึ่งที่ยังคงตกอยู่ในห้วงแห่งความคิด ลมหนาวพัดผ่านมา ทำให้เธอต้องยืนกอดอกอยู่ในชุดนอน ร่างบางเริ่มสั่นเทาด้วยความหนาว ผมสีน้ำตาลกำลังแผ่สยายและปลิวไปตามสายลม ในตาสีน้ำตาลใสได้แต่จ้องมองไปยังดวงดาวที่อยู่ห่างไกล

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากข้างหลัง แขนสองข้างกำลังรวบโอบกอดเธอจากด้านหลัง ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูกว่าจะเป็นเพราะใออุ่น หรือไอรักจากเขากันแน่

"ยังไม่นอนอีก หนาวขนาดนี้ยังออกมายืนอยู่ได้ตั้งนาน"

เสียงบ่นแกมห่วงใยที่หลุดออกมาจากปากของเจ้าชายน้ำแข็งแห่งคาโนวาล

"แล้วนายล่ะออกมาทำไม ดึกดื่นป่านนี้ยังออกมาข้างนอกอีก"

เสียงที่ตอบจากร่างบางที่กำลังโอบกอดด้วยน้ำเสียงกวน ๆ เช่นเคย

แต่ทว่าแทนที่จะเป็นการต่อปากต่อคำระหว่างหัวขโมยและเจ้าชายเช่นเคย แต่บัดนี้เจ้าชายกลับถือโอกาสรุกก่อน มือใหญ่ ๆ จับคางของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าให้กลับมาเผชิญหน้ากับเขา ริมฝิปากอุ่น ๆ ประทับลงบนริมฝีปากของสาวน้อยที่ในใจคิดจะขัดขืน แต่ไม่รู้ว่าทำไม ร่างกายจึงไม่ขยับ แต่กลับให้เขาเป็นฝ่ายรุกแทน ผู้ได้โอกาสก็ไม่นิ่งเฉย ริมฝีปากนี้ยังคงที่อยู่นานจนกระทั่งไล้ไปที่ใบหน้า และลำคอระหงส์ แต่ว่าผู้ถูกรุกกลับไม่ขัดขืนแต่กลับยินยอม แต่โดยดี แต่ทันทีที่ได้สติเธอกลับผลักเขาออกอย่างเต็นแรงที่เธอมีอยู่ตอนนี้

"ทำอะไรน่ะคาโล นี่แกบ้าไปแล้วรึไง พอแล้ว"

ตอนนี้หน้าของเฟรินแดงยิ่งกว่าที่คาโลเคยเห็นเสียอีก จึงอดขำในใจไม่ได้แต่ก็เห็นจริง ๆ ว่าวันนี้เฟรินผิดปกติไป

"ก็เห็นไม่ขัดขืนเลยไม่นึกว่าไม่ชอบ"

"ไอ่บ้า วันนี้คนเค้ากำลังคิดมากอยู่แท้ๆ ยังมานึกทำอย่างนี้อีก"

"คนอย่างนายคิดเป็นด้วยเหรอ"

คำพูดกวน ๆ ที่นานแสนนานจะหลุดจากปากเจ้าชายอย่างคาโล ทำให้เฟรินอดยิ้มไม่ได้แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร ตาของเธอเริ่มพร่ามัวขึ้นมาเล็กน้อย และเริ่มรู้สึกเวียนหัว เธอจึงเดินกลับเข้าห้อง แต่เธอก็ได้แต่ยืนเกาะที่ขอบประตู ยืนอยู่ตรงนั้น และทำท่าจะเป็นลม

"เฟริน"

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลทำให้เฟรินรู้สึกตัวและพูดอย่างปกติแต่ไร้เรียวแรง

"ชั้นไม่เป็นไรซักหน่อย เวียนหัวหน่อยเท่านั้นเอง ทำเป็นห่วงไปได้"

สิ้นเสียงพูด เธอก็เดินกลับเข้าห้อง แต่ทันไดนั้น ชายหนุ่มก็อุ้มเธอขึ้นและพาเธอไปที่เตียง

"ทำอะไรน่ะ ชั้นเดินไหว ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ คาโล"

แต่คาโลกลับไม่ฟังเสียงจากสาวน้อยในอ้อมแขน จึงอุ้มเฟรินขึ้นเตียง แล้วเอามืออังหน้าผากดู

"ชั้นไม่เป็นอะไรซักหน่อย"

"ทำปากดีอยู่ได้ ดูสิ หน้าแดงยังกับอะไร ไข้ขึ้นแล้วยังทำปากดีอีก" จู่ ๆเสียงที่โผล่มาจากที่เตียงข้าง ๆ ก็ดังขึ้น นักฆ่าแห่งซาเรส กำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ แต่ว่าคำพูดนั้นทำให้เจ้าคนที่ไข้ขึ้น เริ่มหน้าแดงขึ้น ทั้งพิษไข้และความอาย

"คิล แกตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่" คำถามจากคนป่วยที่กำลังหน้าแดงสุดขีด

"ตั้งแต่ไอ้คาโลมันลุกไปดูแก"

แต่ว่าก็ไม่มีเสียงตอบกลับอีกเพราะคนป่วยเริ่มเวียนหัวอีกรอบ

เจ้าชายแห่งคาโนวาลกลับไม่รอช้า เรียกหมอเทวดาโอเดลออกมาจากคทาพิพากษาทันที ท่านหมอที่กำลังหลับอยู่สบาย ๆ จึงออกมาทักทายนายหนุ่มที่ไม่ได้เจอกันมานาน

"มีอะไรให้รับใช้ขอรับ ฮ้าว..."

แต่ว่าเขาก็ต้องรีบตื่นทันที เพราะสายตาอันเยือกเย็นบัดนี้กำลังจ้องหน้าเขาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

"ขอรับ ๆ ตอนนี้นายหญิงกำลังป่วยเป็นไข้ เนื่องจากอยู่กลางอากาศหนาวนาน ฮ้าวว เดี๋ยวจะจัดยาที่ดีที่สุดให้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าก็หายดีแล้วขอรับ กลับไปนอนได้รึยัง นายท่าน"
"อืม" คำตอบที่สั้น ๆ และเย็นชา แต่ได้ใจความว่า กลับไปเดี๋ยวนี้ ทำให้ท่านหมอเทวดาไม่รอช้า รีบกลับเข้าคทาไป

"พรุ่งนี้ก็หายแล้ว งั้นชั้นนอนก่อนนะ" สิ้นเสียงนักฆ่า เขาก็ล้มตัวลงนอนทันที